امشب شب شاد و غمگینی است ...سالروز خاطراتی که لحظه لحظه از مقابل چشمانم میگذرند...

امشب شبی است که مریم شیرین ترین درد دنیا را می کشید تا لایق زیباترین واژه : مادر شود . او درد می کشید و من که طاقت دیدن دردهایش را نداشتم اشک می ریختم ... .

نیم شب سختی بود ...بلاخره پس از تماسهای مکرر پزشک مریم؛ تصمیم گرفت که باور کند زمان به دنیا آمدن نوزاد خواهرم فرا رسیده است و معترض و شاکی ازین همه پیگیری خانواده من تصمیم گرفت که به بیمارستان بیاید ...اما ۲ نیم شب کجا و ۴ صبح کجا ! مریم به اتاق عمل رفت .انتظار انتظار انتظار...

صدای لرزان و بغضی که در صدای مادرم از گوشی شنیده می شد. حال مریم خوب بود اما نوزادش بین مرگ و زندگی می جنگید ...دکتر آنقدر دیر آمده بود که نوزاد در هنگام تولد دچار خفگی شده بود ...ریه اش سوخته بود و نمی توانست نفس بکشد...او در آستانه ی مرگ بود .پرستار گفت : ۱ ساعت دیگر تمام می کند... .

چقدر کار داشتیم ...باید تمام اسباب بازی ها و عروسک هایی را که مریم با عشقی عجیب برای زهرای کوچکش انتخاب کرده بود  جمع می کردیم باید هیچ نشانه ای از اتاق زهرای کوچک بر جای نمی ماند . اما نمی دانستیم با آغوش بیقرار و منتتظر مریم که عاجزانه نوزادش را از ما طلب می کرد چه باید کرد ؟...و چه کسی می توانست به او این خبر را بدهد؟

دستگاه های بزرگ و کوچکی که به بدن زهرا وصل یودند و نقطه نقطه ی بدن ظریفش را سوراخ کرده بودند ...این منظره هیچ گاه از مقابل چشمانم محو نمی شود .زهرا زنده ماند ...نمی دانم چگونه ؟! شاید با ضجه های مادرش که می خواست پس از نه ماه درد و رنج زهرای زیبایش را در آغوش بکشد... آن روز ها مرتب پزشک هایی که بالای بستر زهرا می آمدند او را نوزاد cp  خطاب می کردند و ما هرگز نمی توانستیم باور کنیم که cp یعنی فلج مغزی...نه آن موقع که در تمام لحظه هایی که در این 1 سال گذشته گریسته ایم نتوانسته ایم باور کنیم که زهرای زیبای کوچک فلج مغزی شده است... .

زهرا زنده ماند ... و 4 ساعت دیگر 1 ساله می شود .با کوله باری از درد و رنج و بیماری...او حتی از چشیدن طعم شیر مادر محروم شد .داروها و شیرش از طرق بینی و با سند به او داده می شود...دکترها می گویند : شاید هرگز نتواند راه برود بدود...شاید هرگز برای خواهرم شیطنت نکند...چشمهای زیبایش هر روز ضعیفتر می شود و دکترها می گویند شاید روزی...مریم اشک می ریزد...من اشک می ریزم و هر که چهره ی پاک و معصومش را می بیند اشک می ریزد... .

زهرا درد می کشد اما می خندد... و مریم صورت از درد به عرق نشسته ی او را پاک می کند و می گرید... و من از درد خواهرم می سوزم و کاری از دستم بر نمی آید .کاری از دست پزشک ها هم بر نمی آید . فقط هر چندوقت یک بار درد دیگری از او را پیدا می کنند... .

4 ساعت دیگر زهرای من 1 ساله می شود و من عروسکی را ک برایش خریده ام کادو می کنم و اشک هایم در دل کاغذ کادو پنهان می شوند... و آرزو می کنم که روزی برسد که بتواند عروسکش را بغل کند ...با او خاله بازی کند...برایش لالایی بخواند ...روزی برسد که تمام نوشته های مرا پاره کند و بعد خودش را در آغوش مریم پنهان کند...روزی برسد که تمام کتابهای داستانش را بیاورد و تا همه را یک جا برایش نخوانم رهایم نکند...روزی برسد که با زبان نصفه نیمه اش برایم شعر بخواند ... .

امشب شب تولد زهرای زیباست ...و من نمی دانم چگونه برایش آرزو کنم که صد سال از این سال ها را پشت سر بگذارد ؟! امشب احساس غریبی دارم ...4 ساعت دیگر تولد زهراست من اشک هایم را در دل کاغذ کادو پنهان می کنم و با خودم می گویم یعنی پزشک زهرا هم مثل ما امشب حال غریبی دارد یا آرام در بستر ش خوابیده است ؟!... .

کاش می شد به عقب بر گشت ...زمان را نگه داشت تا پزشک دیر نرسد...تا زهرای کوچک سالم به دنیا بیاید ...تا امروز این همه درد نکشد ... تا مریم دوباره بخندد ... و روزهای شاد خانواده مان بازگردد...کاش که پزشکش این دردها را بفهمد و هیچ نوزادی را تاخیر یک پزشک و سهل انگاری اش به حال و روز زهرای زیبای من ننشاند... .